Özlem Yurtkap

Galmende geschiedenissen is een moedig boek. Sinan Çankaya probeert woorden te geven aan iets wat voor velen nauwelijks te benoemen is: het leven tussen werelden, tussen verwachtingen, tussen blikken. Hij schrijft over migratie, klasse, racisme, maar ook over de ongemakkelijke ruimte tussen jezelf zijn en ergens bij willen horen. En juist dat maakt zijn verhaal zo waardevol. Tegelijk bleef ik tijdens het lezen soms met een gevoel van afstand achter. Er zit iets vlak in de toon, een soort emotionele vlakheid die me als lezer niet helemaal meevoerde. Alsof er iets wordt beschreven wat nog niet volledig is doorvoeld, of misschien juist zó vaak is doorleefd dat het is afgevlakt. Dat gevoel — dat hij zich soms inhoudt, niet alles laat zien — kwam extra sterk naar voren bij passages over bijvoorbeeld Gaza. Alsof de echte pijn daar net buiten de pagina’s is gebleven. Misschien is dat ook de prijs van het steeds moeten uitleggen wie je bent. Van voortdurend schakelen tussen begrijpen en begrepen worden. Het maakt het boek enerzijds inzichtelijk, toegankelijk, helder — maar ook soms gereserveerd. Je voelt als lezer: hij weet meer, voelt meer, maar kiest ervoor om het niet allemaal op tafel te leggen. En toch: wat hij wél deelt, is essentieel. Niet alleen voor mensen met een migratieachtergrond, maar voor iedereen die zich weleens heeft afgevraagd of je jezelf moet aanpassen om ergens thuis te horen. Zijn verhaal geeft bestaansrecht aan complexiteit — en aan mensen die geen eenvoudige versie van zichzelf kunnen of willen zijn.