Simon_VNE_Warszawa

Chopin, Chopin! udaje, że opowiada o życiu romantycznego geniusza, ale zdradza wszystko, co stanowiło o głębi Fryderyka Chopina, film dowolnie obchodzi się z historyczną prawdą, przekształcając kompozytora, człowieka skromnego i powściągliwego, w postać ekscentryczną i teatralną, cała fabuła, jeśli w ogóle można mówić o fabule, bo film jest dość nużący, kręci się wokół jego relacji z George Sand i jego gruźlicy, sprowadzając jego życie do ciągu melodramatycznych scen i sztucznych uniesień, obsada tylko pogłębia ten fałsz, pokazując Chopina jako człowieka silnego i pewnego siebie tam, gdzie historia ukazuje artystę kruchego, melancholijnego i niemal surowego, wizualnie film jest pretensjonalny, lecz pusty, Chopin, Chopin! myli pasję z chaosem, emocje z patosem, i zamienia poetę ciszy w hałaśliwego, męczącego i karykaturalnego bohatera, jestem absolutnie zdumiony, że film ten wzbudza takie zainteresowanie i cieszy się tak pochlebnym odbiorem w Polsce.

Un navet absolu. Certe à l'heure du cinéma woke, des Tuches et de Barbie, Ridley Scott a le mérite de mettre en lumière un pan de l'histoire de France. C'est là le seul mérite de ce film. Je vous épargnerai la liste des multiples erreurs historiques contenues dans ce film, tant le manque total de consistance du scénario, de psychologie du protagoniste et l'absurdité de nombreuses scènes font de ce film une véritable épreuve, doublée d'une tache indélébile sur ce qui fut, qu'on l'aime ou non, un personnage emblématique de l'histoire de l'Europe.

Une véritable bouse. Le cinéma Français contemporain dans tout ce qu'il a de plus minable.