Jolanta Jurkowska

Yorgos Lanthimos w trzygodzinnym filmie "Rodzaje życzliwości" Kinds of Kidness", epatujacym brutalistyczną , wyrafinowaną estetyką z odrealnionymi scenami , daje nam wielowymiarową diagnozę ponowoczesności - dla mnie odhumanizowanego antyświata. Ukazuje to poprzez trzy przypowieści powiązane tematycznie ( każda po godzinie) z obsadzeniem aktorów w różnych rolach w każdym z trzech opowieści ( ukłon w stronę Emmy Strone i Willema Dafone) , które doczekały się uosobienia w postaci R .M.F. - enigmatycznego bytu łączącego każdą część . Te opowiastki to rodzaj medytacji nad fundamentalnymi kwestiami podejmowanymi przez reżysera: władza, przemoc , manipulacja , relacja : kat - ofiarą , poddawanie się kontroli i pozorami samostanowienia w obliczu władzy , czy to korpowładzy , czy też władzy guru - niebezpiecznej sekty , gdzie każdy obcy uznany jest za " skażonym". W czasie seansu poddawani jesteśmy : i bohaterowie i widzowie - za sprawą śledzącej nas z chirurgiczną precyzją kamery nowym próbom i szokującym nas eksperymentom - z badawczym przesuwaniem granic człowieczeństwa na ile może człowiek posunąć się spełniając ( chore w założeniu) ) oczekiwania innych w poddańczej zależności .Ironicznie brzmiące rodzaje życzliwości to raczej wymuszona życzliwość , pod którą skrywa się " wyuczona poprawność" - będąca kolejną zależnością od innych . Uwaga - na każdą budząca się czułością jako naturalną potrzebą bliskości- za czułością przytulania się do szefa korporacji , czy okazywaną czułością do ukochanej - stoi złożona ofiara- kolejna zbrodnia lub obcięcie kciuka !

"Face of love' z 2013 r. w reż Arie Posina to ciekawie opowiedziana historia dojrzałej miłości pary bohaterów z dobrym popisem gry znanych aktorów. Ona Nikki zagrana przez Annette Bening ( mój ukłon za urodę , kobiecość i filmowy warsztat ). Oni : Garett , tragicznie zmarły mąż oraz poznany po latach Tom - łudząco podobny do męża W obu rolach Ed Harris. I jeszcze zapamiętana epizodyczna rola Robina Williama , sąsiada zakochanego w Nikki. Klasa sama w sobie każdego . To misternie tkane i pełne zasupłania wzajemnie przenikające się podwójne love story z życiem Nikki pękniętym na pół - przed stratą i po stracie z całym procesem przeżywania żałoby poprzez etapy zaprzeczania faktu odejścia męża , uczucia gniewu i niesprawiedliwości losu, targowania się z odroczoną stratą , depresja - akceptację po latach nowego stanu rzeczy. Pierwsze love story pełne intensywności uczuć i małżeńskiego szczęścia oraz celebracji życia . Drugie love story z otwarciem się na nową miłość lub na "nowo odzyskaną miłość" z wieloznacznością tej interpretacji - pełne jest niedomówień między obojgiem , skrywanych sekretów , niewypowiedzianych intencji ( chociażby ukrycia powodu odwiedzin Toma przez Nikki w jego galerii , czy ukrywania przed córką faktu poznania nowego mężczyzny ) czyni ten związek niemożliwym do przetrwania . Jak przystało na dobre kino psychologiczne to byłoby uproszczeniem. Istotne dla mnie jest to wzajemne przenikanie się podwójnych historii ( śmiertelna choroba serca u obu ukochanych , rola galerii sztuki do której często chadza małżeństwo i w którym Nikki poznaje artystę malarza Toma , łudzące podobieństwo do drugiego interpretowane na różne dla mnie sposoby : jako istnienie sobowtóra , powinowactwa dusz, wzajemnie przenikających się światów ... Jeśli założymy , że wszystko jest Łaską i Tajemnicą to wystarczy mi owe dookreślenie sobie tego wszystkiego co spotkało Nikki i jej miłości .