من قبل از دیدن فیلم کامنتارو خوندم و الان واقعا متعجبم که مردم از فیلما انتظار دارن که منطق داشته باشن و نتیجه؟ مگه زندگی ما ادما همیشه جواب داره یا اتفاقا و کارکترا منطقی ان؟ اتفاقا این فیلم خیلی عمیق تلاش برای بهتر شدن و سرخوردگی و همه ی احساساتی که اغلب ادما در تقش یه زن مجرد با دوتا بچه که از پس هیچی علی رغم تلاش زیاد برنمیادو به تصویر کشیده...و اینکه چقد نمیشه پیبینی کرد حتی خواهری که میگه مراقبم یودی میتونه به راحتی با وجود دونستن اینکه استباهه زخم بزنه بهت...قطعا فیلم بی نقص نبود اما ابکی هم نیود
خیلی از تصاویر پرمفهوم بودن و واقعا ادما همه یه جوری مستاصلن وقتی ضربه میخورن وقتی دنبال انتقامن وقتی عزیز ازدست میدن وقتی میخوان قوی باشنو نمیتونن...دوره ی قهرمان سازیای المی به سر رسیده