Erdinç Dikme

1983-85 dönemi. Aynı binada oturuyorduk. 13 Yaşlarındayım. Babam trafik kazası geçirdi. 5 kardeşiz. Ayakkabı boyuyorum. Kadir abim o sene tv ye yeni çıktı. Anneciği melahat ablamız Allah rahmet eylesin çok sevinçli bir şekilde koştura koştura merdivenleri çıkıyordu hala gözümün önünde. Kadir abi boya sandığı sırtımda beni görünce ayakkabılarını işaret etti "şunları halledermisin adamım dedi". Olur dedim. Ayakkabıyı çıkartmadı sandığın üzerine koydu. Mavi kot pantolon beyaz uzun kollu ve kolları kıvrık bir gömlek, boynunda kolyesi. Çakır gözler. Pırıl pırıl ayakkabıları vardı. Ben ayakkabı çorap hatta pantolon dahil ne varsa boyadığımı iyi hatırlıyorum. Ayakkabının zaten boyaya ihtiyacı yoktu. Çocuk yüreğimle bir yandan sıkılıyorum bir yandan da her tatafını boyadık diye tepki görmekten korkuyorum. Bitti dedim. İki elini ceplerine attı ne varsa çıkardı. Sonra cüzdanında ne varsa çıkardı. Hepsini sandığın üzerine bıraktı. Hatıri sayılır bir miktardı. Allah bereket versin Kadir abi dedim. Sağolasın dediğinden başka tek söz etmeden uzaklaştı. Bir iki sene daha geçti bir gün eve geldim annem dedi ki Kadir abin rahmetli olmuş. Hepimiz perişan. Anlatamam... Şu an yaşım 52 ve inanın hala gözlerim doluyor. Ahde vefa önemli. Ölüm hak. Amma işte Allah sevdiği kullarının sevgisini kullarının kalbine işlermiş. Bunca sene geçti. Bayrampaşa bağlar caddesi no 52 Köroğlu apartmanda öyle bir Kadir abi geldi geçti dünyadan. Allahım her ne sıkıntısı hatası günahı varsa affeylesin, dualarını taatlerini hataları eksikleri ile kabul eylesin, hatalarını eksiklerini Allahım fazlu keremi ile kendi tamam eylesin. Mekanını cennet makamını a'li kabrini pürunur eylesin. Biz razıyız Allahta razı olsun. (Fatiha) Ne hikmetse bugün bir Kadir abim daha var. Çok elimizden tuttu. Anlatamam. Allah ona da sağlık sıhhaat afiyet bereket versin. Selametle.