Reza Bahadorizadeh

یادمه از یک منتقد بزرگ داشتم مطلبی درباره عیار خوب بودن فیلم می‌خواندم، ایشان می‌گفتند ببینید تا چند ساعت، چند روز، چقدر بعد از دیدن یک فیلم ذهن شما درگیر آن می‌شه؟ این یک عیار سنجش فیلم است، بعضی فیلم‌ها آنقدر بد ساخت و بد ترکیب هستند که فیلم را تا نیمه می‌بینی و سینما را ترک می‌کنی و حاضر به تماشا تا به انتها نیستی، اما "پیر پسر" مطمئنا ذهنت را برای چند روزی درگیر داستان چندوجهی و پیچیده افراد آن خواهد کرد. یک درام ساخته و پرداخته شده که میخکوب می‌شوی! یک فضای جدید از سینمای ایران را تجربه کردم، ارتباطات، مکالمه‌ها و اتفاقات فیلم خیلی طبیعی و غمناک به قلب و روح بیننده می‌شینه! پیر پسر کاری می‌کنه عصبانی بشی! غمگین بشی! غصه بخوری! درد بکشی و از این درام تکان دهنده لذت ببری، حقیقت ماجرا اصلا فکر نمی‌کردم 200 دقیقه فیلم دیدن در سینما بتوانه برام قابل تحمل باشه، اما با تعجب فراوان مثل یک لحظه کوتاه بود که توصیفش سخته برام، ولی فیلم موفق شد که من با قهرمانانش همذات پنداری کنم و اولین نقد خودم درباره یک فیلم را بنویسم.

The Old Bachelor

Sheeple

Bruce Almighty