Piotr Kowalczyk

"Repatrland '45. Drogi Polaków na Ziemie Odzyskane" to książka przejmująca, zaskakująca, ujmująca. Autor z punktu wyjścia jakim jest historia własnej rodziny wysnuł opowieść uniwersalną o "drogach Polaków na Ziemie Odzyskane". To reportaż z jednej strony czuły, z drugiej fantastycznie skonstruowany, bo między akapitami prawdziwych bohaterów (kilkunastu osób, znanych i nieznanych - m.in. Bolesława Drobnera, rodzin aktorów Cezarego Żaka - "Ranczo" i Renaty Pałys - "Świat Według Kiepskich") odnajdujemy w nim mnóstwo odniesień do najważniejszych wydarzeń politycznych, wojennych - historycznych, które malują nam tło i wyjaśniają, co doprowadzało krok po kroku do tułaczki milionów Polaków. Nie czytałem nigdy dotąd tak zmyślnie skonstruowanej książki reporterskiej. "Repatrland '45" to opowieść o wielkiej różnorodności ludzkich historii, o ich wspólnych mianownikach, o poszukiwaniu tożsamości czterech pokoleń Dolnoślązaków, o pragnieniu zrozumienia, o tym, że większość z nas - Repatrlandian - nie zdążyła zapytać o te historie swoich przodków. Niby coś wiemy o ich losach, wiemy, skąd pochodzili, jak trafili na Ziemie Odzyskane, ale po lekturze książki Tomasza Bonka, stwierdzamy, że właściwie wiemy niewiele, że nie o wszystko ich zapytaliśmy, że nie o wszystkim chcieli nam opowiedzieć. Serdecznie Wam tę książkę polecam. Obiektywny, przejmujący, chwytający za serce to jest reportaż.

Przejmująca opowieść, fantastyczny reportaż historyczny. Napisany bardzo dobrym językiem, co sprawia, że czyta się go jednym tchem. Ułożona wnikliwie na tle wydarzeń historia profesora Spannera, anatoma znanego w Polsce z Medalionów Zofii Nałkowskiej, samej pisarki oraz profesora Vossa z Poznania. Kontekst obnaża przyczynę wydarzeń, a przenikanie się rozdziałów buduje niesamowitą grę faktów, zdarzeń, ludzkich wyborów. Moja najlepsza książka przeczytana w tym roku. Polecam.

Fenomenalnie, wręcz brawurowo napisana biografia miejsca - największego zabytku w Polsce, 900-letniego dawnego klasztoru kubaturą trzykrotnie większego o Zamku Królewskiego na Wawelu. Polecam, książkę czyta się, jak powieść, choć to bogato udokumentowany w źródłach historycznych zbiór reportaży. To kolejna tak dobra książka Tomasza Bonka - polecam też "Ludzi na mydło", "Chemię śmierci. Zbrodnie w najtajniejszym obozie III Rzeszy", "Demony śmierci. Zbrodniarzy z Gross-Rosen".