Mohamad Sakha

معمولا فیلمهایی که سینما میرم میبینم رو پیشنهاد نمیدم اما دلم نیومد اینو نگم. حقیقتا فیلم پیر پسر یکی از بهترین فیلمهایی بود که دیدم، البته فیلم رها رو هم چند هفته پیش دیدم اون هم عالی اما فیلم پیر پسر چنتا چیز جالب داشت این فیلم ٣ساعت و ربع بود و معمولا فیلمای ایرانی همون ٩٠ دقیقه هم در بعضی نقاط خسته کننده میشن حتی بعضی فیلمها رو یادم میاد که بیننده ها سالن رو ترک میکردن اما این فیلم تمام این مدت من رو میخکوب روی صندلی نگه داشت. نه تنها من همه‌ی تماشاگران رو. نمیخوام اسپویل کنم چون واقعا ارزش دیدن داره و حق این فیلم هست که آدم پول بده و توی سینما ببینه. فیلم روی همه‌ی ما تماشاگرا مسلط بود و لحظه‌هایی که میگفت میخندیدیم با جلو رفتن فیلم احساساتمون هم حرکت میکردن یجاهایی خشمگین میشدیم یجاهایی مضطرب میشدیم توی این فیلم ذات جامعه‌ی الان رو بدون پرده نشون داد. نشون داد که در نهایت وقتی همه چیز خرابه و پول حرف اول رو میزنه، خوب بودن هم میتونه از دست بره. نکته بعدی اینکه همه بازیگران فیلم عالی بودن اما، آقای حسن پور شیرازی ثابت کرد دود از کنده بلند میشه. یه شاهکار بازیگری رو به رخ همه کشید. بنظرم تو این فیلم اوج بازیگری خودشون رو به همه نشون دادن و البته که این نقش چیزی نبود که هرکسی از پسش بربیاد. تو ذهنم بازیگرای مختلفی که معمولا نقش منفی رو بازی میکردن آوردم مثلا شریفی‌نیا به ذهنم اومد دیدم نع نمیتونه به هیچ وجه شاید انوشیروان ارجمند اگه زنده بود میتونس اگر استاد بهروز وثوقی هم میتونستن توی سینمای ایران کار کنن هم به بهترین شکل از پس این نقش بر میومدن اما درنهایت این فیلم تنها فیلمی بود که من رو هنوز بعد از یک روز، منو درگیر خودش نگه داشته