Hubert Czarnecki

O, "Cywilizjo", dzieło wielkie, pełne mocy, W grze, gdzie władza kroczy wśród ludzkiej gorączki, Gdzie każdy krok jest nowym śladem w ziemi, A wybór władcy – niczym starych bogów pojęcie. Z kart mapy świata rodzą się narody, A ty, gracz mądry, jak wódz wśród niełaskawych modlitw, Tworzysz moc potęgę, co z węgla w żar płonie, I wśród cudów nowych odradzasz ziemię swą. Niechaj wojny i bitwy, w których stawiasz czoła, Nie sprowadzą cię w dół, gdy ku chwały szczytom dążysz, Bo w tej grze zbyt wąski każdy miecz i tarcza, By mogły wygrać tylko walki, krwawą zmorą zamknięte. Przemyśl każde działanie, choć serce władzy wciąż bije, Bo w jednym ruchu twój los, jak wiatrem, się przechyli. A nauka i kultura, jak dwa bliskie braciom dzwony, Przedstawiają złożoność świata w pełni rozwoju. Kultura, religia – tam, gdzie dusza ludzka śni, Przemiana w mądrości, co szuka prawdy w tej ziemi. Niech twój zmysł sprawiedliwości rządzi w tym świecie, A cywilizacja wznosi się, jak z marzeń dźwięk w powietrzu. I tak tu w grze, jak w życiu, losy się przeplatają, Bo choć władza jest w rękach, to przypadek króluje. "Cywilizjo", ty wielka opowieści kroniko, Z tobą się uczymy, jak tworzyć z niczego — rzeczy wieczne.