Amirali Parsa

واقعاً حاکمان یک حکومت نماد راسخ افراد جامعه هستن؟ یا برعکس؟ عمیقاً طرفدار سبک سعید روستایی‌ام، و می‌تونم بارها فیلم‌های این نخبه‌ی جوان در عرصه‌ی سینما رو ببینم. سینمایی نمادین که از دلِ فکر عمیق یک نسلِ صاحب‌سبک بیرون اومده؛ نگاهی مدرن، بی‌تعارف، و صادقانه به واقعیت‌های تلخ. دوست دارم قبل از جمع‌بندی، یه مروری داشته باشم روی استعاره‌ها و نمادهایی که تو فیلم هست. حمید (پیمان معادی): نماینده‌ی حکومت. نماد نسل دهه‌ی پنجاه؛ نسلی پر از تعارف، منفعت‌طلب، بی‌قید، شهوت‌زده، و بی‌رحم نسبت به حق دیگران. نسلی که فشار نسل‌های قبلی رو تجربه کرده و حالا افسارگسیخته‌تر از همیشه، با وعده‌های دروغین و قشنگ، دنبال رؤیاهای کثیف خودش می‌ره و فقط بدبختی مردم رو ریشه‌دارتر می‌کنه. مهتاب (پریناز ایزدیار): نماد نسل سوخته‌ی دهه‌ی شصت. نسلی پُر از انگیزه و آرزو که زیر بار بی‌قیدی حاکمان و ناکارآمدی هم‌نسلان خودش، همه‌چیز رو از دست می‌ده. نماد نسلی که محکوم به پذیرش ظلم شده، و زخم‌خورده‌تر از همیشه، در تلاش برای حفظ چیزی که دیگه وجود نداره. مهری (سها نیاستی): نماد نسل دهه‌ی هفتاد. نسلی خسته، پُر از بی‌تجربگی، ساکت ولی بلندپرواز، که دیگه نصیحت‌پذیر نیست و تنها به دنبال یه راه برای فراره؛ فرار از بد و بدتر. نماد نسلی که همچنان با ظلم همراه شده و رهایی‌ای در کار نیست. و اما علیار: نماد نسل زد. نسلی که هنجارشکنه، بی‌تابو، مبارز و حقیقت‌گو. مدرن، جسور و حق‌طلب. نسلی که حاضر به جان‌دادنه، ولی زیر بار حرف زور نمی‌ره؛ (حسن پور شیرازی پدر بزرگ ) نه از طرف حکومت، نه از طرف جامعه‌ای که با عقاید پوسیده و ظالمانه نفس‌های آخرش رو می‌کشه. حاکمی که دیگه حتی از طرف سیستم و آموزش هم پذیرفته نیست، و تنها ابزارش زور و تهدید و تردیده. و مرگش آرزوی همگان جمع‌بندی من از فیلم: دستمریزاد به سعید روستایی که در تنگی نفس این روزهایمان یادمون می‌ندازه انتخاب‌هامون می‌تونن چه فاجعه‌ای به‌بار بیارن. ممنون